ท่ามกลางความผันผวนของระบบเศรษฐกิจโลก มีถ้อยคำบางคำที่ click here นักการเมืองไม่ควรกล่าวต่อสาธารณะ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในยามที่ประเทศกำลังแบกรับภาระหนี้สินมหาศาล นั่นคือการประกาศท้าทายระบบการเงินโลก ซึ่งผลลัพธ์ที่ตามมาในขณะนี้ ตลาดการเงินระดับสากลกำลังทำหน้าที่ ลงโทษและส่งสัญญาณเตือนอย่างรุนแรง ต่อแนวคิดนโยบายที่ขาดความรอบคอบทางเศรษฐกิจ
หากเราต้องการทำความเข้าใจ ของวิกฤตการณ์ครั้งนี้ สิ่งสำคัญที่สุดคือการหันไปพิจารณา ตัวเลขและสถิติเชิงประจักษ์ ผลสำรวจในตลาดทุน พบว่าอัตราผลตอบแทนพันธบัตรรัฐบาลอังกฤษระยะยาว ขยับตัวสูงขึ้นแตะระดับวิกฤต เมื่อนำไปเปรียบเทียบกับ กลุ่มประเทศเศรษฐกิจชั้นนำ จะเห็นภาพความแตกต่างได้อย่างชัดเจน
สิ่งนี้ระบุอย่างตรงไปตรงมาว่า สหราชอาณาจักร ต้องยอมรับภาระผูกพันทางการเงินที่สูงขึ้น ประเทศอื่นๆ มากกว่าหนึ่งเท่าตัว เพื่อนำเงินมาพยุงงบประมาณแผ่นดิน นั่นคือกรรมวิธีที่ตลาดส่งสัญญาณว่า นักลงทุนไม่มีความไว้วางใจในนโยบายของรัฐบาล ในขณะเดียวกันอัตราแลกเปลี่ยนปอนด์ ก็เผชิญกับสภาวะทรุดตัวลงอย่างรวดเร็ว ซึ่งนับเป็นการลดลงครั้งใหญ่ที่สุด
คำถามสำคัญที่หลายคนสงสัยคือ เหตุใดทัศนคติของผู้นำนโยบาย จึงส่งผลกระทบต่อเสถียรภาพเศรษฐกิจโลกได้รวดเร็วเพียงนี้ คำตอบซ่อนอยู่ใน โครงสร้างหนี้สาธารณะ ซึ่งทุกระบบเศรษฐกิจ ต้องพึ่งพาเม็ดเงินกู้ยืม สำหรับพัฒนาประเทศและสวัสดิการสังคม เมื่อบุคคลที่มีโอกาสบริหารประเทศ พูดในลักษณะที่ลดทอนความสำคัญของ ตลาดตราสารหนี้ ปฏิกิริยาทางจิตวิทยาย่อมเกิดขึ้นในเชิงลบ ส่งผลให้เกิดการเทขายสินทรัพย์ ส่งผลให้ราคาตราสารหนี้ร่วงหล่น
เมื่อพิจารณาตัวเลขหนี้สะสม ที่มียอดรวมมูลค่าหลายล้านล้านปอนด์ พบว่าต้นทุนดอกเบี้ยจ่ายในแต่ละปี มีมูลค่ามหาศาลจนน่าใจหาย หากลองคำนวณแยกย่อยออกมา มีเม็ดเงินจำนวนมหาศาลที่ต้องสูญเสียไป เพียงเพื่อเป็นค่าดอกเบี้ยหนี้สิน ในสภาวะทางการเงินที่เปราะบางขนาดนี้ นโยบายที่มองข้ามความเป็นจริง จึงถือเป็นความเสี่ยงระดับชาติที่อาจนำไปสู่หายนะ
นักเศรษฐศาสตร์และผู้เชี่ยวชาญ เริ่มมองเห็นความคล้ายคลึงกับ บทเรียนประวัติศาสตร์ครั้งสำคัญ โดยเฉพาะเหตุการณ์ในช่วงปี 1976 ที่รัฐบาลพรรคแรงงานในยุคนั้น จำเป็นต้องขอรับการพยุงเศรษฐกิจ จากกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) ซึ่งเหตุการณ์ดังกล่าวถือเป็นความอับอาย ทางเศรษฐกิจและการเมืองระดับชาติ
มิติความท้าทายในรอบนี้ ดูทวีความรุนแรงและน่ากังวลยิ่งกว่าเดิมคือ
หากผู้นำประเทศยังคงเพิกเฉย การดำเนินนโยบายตามอารมณ์ทางการเมือง ไม่เคยสร้างผลลัพธ์ที่ดีให้กับระบบเศรษฐกิจ
นอกเหนือจากปฏิกิริยาในตลาดตราสารหนี้แล้ว มาจากกลุ่มผู้บริหารบริษัทขนาดใหญ่ ในกรุงลอนดอนที่ต่างแสดงความวิตกกังวล โดยเฉพาะแผนการเข้าควบคุมและโอนกิจการ ให้กลับมาอยู่ภายใต้การดูแลของส่วนกลาง ซึ่งภาคธุรกิจมองว่าเป็นสัญญาณ
สิ่งที่ทุกฝ่ายหวาดหวั่นมากที่สุดในเวลานี้คือ "ปรากฏการณ์สมองไหลและการย้ายฐานทุน" กลุ่มผู้ประกอบการยุคใหม่ เริ่มมองหาลู่ทางในการย้ายประเทศ ออกจากสหราชอาณาจักร หากตัวเลขภาษีและความเสี่ยงเชิงนโยบาย ขยับตัวไปในทิศทางที่เป็นอุปสรรคต่อการลงทุน
วิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นในอังกฤษนี้ ไม่ได้เป็นเพียงเรื่องไกลตัวของคนในยุโรป แต่มันคือกระจกสะท้อนและบทเรียนอันล้ำค่า สำหรับบริหารจัดการความเสี่ยงในยุคปัจจุบัน โดยมี หัวใจสำคัญที่ต้องตระหนักดังนี้:
เมื่อพิจารณาภาพรวมทั้งหมด ระบบการเงินระหว่างประเทศจะยังคงทำหน้าที่ส่งสัญญาณอย่างตรงไปตรงมา ผู้นำที่เลือกจะปิดตาและเพิกเฉยต่อความจริงทางการเงิน ย่อมหลีกเลี่ยงผลกระทบและการลงโทษจากตลาดไม่ได้ คำถามสำคัญจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าความเปลี่ยนแปลงจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ แต่อยู่ที่ว่าเราจะเลือกฟังคำเตือนและปรับกลยุทธ์ได้ทันท่วงทีหรือไม่ เพื่อก้าวข้ามผ่านคลื่นความผันผวนครั้งใหญ่ในประวัติศาสตร์นี้ไปได้อย่างมั่นคง|เพื่อความอยู่รอดอย่างยั่งยืนในโลกการเงินยุคใหม่}